NEPOTİZM VE BÜROKRASİ

Her tür değerli kavram gibi adalet kavramı da siyasal çıkarlar için araçsallaştırılıyor.

Bir değer ya da kavram araçsallaştırılmaya başlandığı andan itibaren istismarın öznesi olur.

İstismar edilmeye başlanan kavram, asıl anlamını yitirir.

Hatta semantik müdahale yapılarak asli mecrasından uzaklaştırılan kavram zulmün aracı haline gelir.

Ne yazık ki, dinin temel kavramları kişisel ve siyasal çıkar için insafsızca araçsallaştırılıp istismar edilerek tüketiliyor.

Ortaya Ali Şeriati'nin dediği gibi " Dine karşı din çıkıyor." Dine karşı oluşan sahte dinle mücadele etmek oldukça zordur.

Çünkü sahte din gerçek din ile aynı kavramları kullanır. Bugün dillerinden dinin en değerli kavramlarını düşürmeyenlerin adaletsizliğe bu kadar yatkın olmaları, toplumsal, kişisel ve siyasal çıkarlarını adalet, hak ve hukukun önüne koymalarından dolayıdır.

Eş, dost, akraba ve siyasal ilişkileri sayesinde bir makama gelen kamu görevlileri sürekli bir tedirginlik içindedir. Bu bürokratlar bu makamlara yetenek ve liyakatleriyle gelmediklerinin farkındadır. Korktukları şey ise bir zamanlar bulundukları makama gelirken kullandıkları yöntemin başkaları tarafından kullanılma ihtimalidir. En trajik olan ise aynı yöntemi kullanarak kendi yerine gelenlere tanıklık edenlerin, görevdeyken hiç dillendirmedikleri hak, hukuk ve adaletten söz etmeleri. Bu durum onların hak, hukuk ve adaletten yana tavır koymadıklarını, bu kavramları kendi çıkarları için araçsallaştırdıkları göstermektedir. Bu da onların ahlaki yapılarındaki en büyük zaaftır. Müdürlük atamalarında uzun yıllardır tam da yaşanan budur.

Yalnız haklarını vermekte yarar var. Bulundukları makama kendinden daha yetenekli olanların olduğunu bildiği ve bu makama liyakati sebebiyle atanmadığını bilenlerin, sanki liyakati dolayısıyla atandıkları gibi rol yapmaları da, müdürlükte değil belki, ama tiyatroda çok başarılı olduklarını göstermektedir.

Ahlakı araçsallaştıranların bir parti, cemaat ve gruba bağlılığı kendi menfaatlerinin eşiğine kadardır. Onların tüm hayali hizmet değil, kendini bir yukarı aşamaya taşıyacak ilişkiler ağı oluşturmaktır.

Allah rızası ve hizmet aşkı için çalıştıklarını ifade ederler. Oysa bütün değerlere bağlılığı hedeflediği amaca ulaşmasına hizmet etme kapasitesi ile orantılıdır. Dindarlığı da, vatanseverliği de, Kemalistliği de sahtedir.

Böyle bir sahteliğin içinde yaşayıp sahici bir değer üretmenin imkanı yoktur. Hak etmediği bir halde, çeşitli bağlantılarla bir göreve gelenlerin liyakat ve adaletten söz etmeleri bu değerleri ne kadar araçsallaştırdıklarını gösterir. Araçsallaştırılan hiçbir değerin ahlaki karşılığı yoktur.

Bugün yaşanan, dini ahlakı araçsallaştıran bunu da dava için yaptığını öne sürenlerin varlığıdır. Oysa hiçbir hak dava, batıl yollarla erişilecek bir menzil değildir.

Öyle görülüyor ki, temel sorun, her şeyden evvel ahlak sorunudur. Ahlak yoksa eğer, yapılan hiçbir eylemden verimli sonuçlar elde etmek mümkün değildir.

Belli bir menfaat elde etmek için, Allah rızası için yapılması gereken, din ve dinle ilgili ibadetleri bile araçsallaştıran bir toplumda doğruluğun ve adaletin önü açılamaz.

En büyük sorun ise adaleti dilinden düşürmeyenlerin bizzat adaletsizlik etmeleridir. Haksızlığın hak postuna büründüğü bir toplumda adalet söylemleri de sahteleşiyor.

Dillerde Hz. Ömer’in adaleti, gönüllerde bir menfaat elde edebilmek için her tür değeri araçsallaştıran bir menfaat tutkusu.

Bu durum inançları ile yaşantıları birbiriyle örtüşmeyen nesiller yaratıyor. Bu nesillerin yarattığı tahribat ise daha uzun dönemler hayatımızı etkilemeye devam edecek.