EĞİTİM SORUNU

Son günlerde bir öğrencinin öğretmenine uygunsuz davranışı üzerinden gündeme gelen derin bir sorunumuz var. Bu durum temel sorunun bilgi değil, ahlak sorunu olduğunu gösteriyor.

Eğitim ve öğretimde sadece öğretime odaklanıp eğitimi ihmal etmekten doğan bir sorun bu. Öte yandan öğretimi de doğru ve verimli yaptığımız söylenemez. Ancak hocasına, büyüğüne, anne- babasına nasıl davranması gerektiğini bilmeyen, özgüveni tavan yapmış, sorumsuz, sevgisiz bir öğrencinin matematik sorularını doğru çözmesi fazla anlamlı değil.

Temel sorun bilgi değil, ahlak sorunudur.

Öte yandan genç nesildeki davranış bozukluklarının ve ahlak zaafının tek nedeni okul değildir kuşkusuz. Aileler, gelinen noktada okuldan çok daha fazla sorumludurlar.

Kuşku yok ki, eğitimle ilgili sorunlar, temelinde modernleşme sürecinde yapılanlara dayanıyor. Türkiye ne yazık ki, değerler bakımından bölünmüş bir ülke. Bu yüzden iktidara kim gelirse eğitim politikaları kökten değişime uğruyor

Eninde sonunda hayat bize eğitimin bilgi edinmek değil, kişilik inşa etmek olduğu gerçeğini öğretecek. Bu noktada yüzleşmemiz gereken asıl soru şu: “Yetiştirmek istediğimiz nesilde nasıl bir kişilik inşa etmek istiyoruz? Bu soruyu takip eden diğer soru da şudur: “Çocuklarda kişilik inşa edecek birikimde öğretmenlerimiz var mı?

Özellikle, “Nasıl bir nesil yetiştirmek istiyoruz” sorusunun cevabı konusunda bir konsensüs yoktur. Bir kesimin hak olarak gördüğünü diğer kesim tehdit olarak algılıyor.

Eğitimin asıl sorunu değerler eğitimi konusundadır. Değerler eğitimi denince akla ilk olarak ahlaki donanım gelmektedir. Ahlaki donanım konusunda dini değerler nerede durmaktadır? Türkiye’de bu konularda ulusalcılar, dindarlar, milliyetçiler, Kemalistler ve diğer ideolojiler arasında bir konsensüs yoktur.

Sonuçta eğitim sorunu da su soruyla doğrudan bağlantılıdır: “Türkiye nedir?” Diğer önemli bir soruda şudur: “Türkiye’nin nasıl bir geleceği olmasını istiyoruz?”

Bu temel konularda bir uzlaşma sağlanmadan eğitim sorununu çözmek mümkün değildir.

Öyle görülüyor ki, Cumhuriyet modernleşmesi sürecinde eğitim konusu ideolojik yaklaşımlara sahne oldu, olmaya devam ediyor. Kabul etmek gerekir ki, en büyük sorun da eğitimde dini değerlerin yerinin ne olacağı konusudur.

Katı laikçi uygulamalara karşı muhafazakar dindar zihnin, Türk eğitim sistemi içinde dini eğitim nasıl olmalıdır, arayışının bir sonucu olarak ortaya çıktı İmam Liseleri. İmam Hatip Liselerinin Laik bir eğitim içinde nereye oturacağı konusu hala tartışılmaya devam ediyor.

Gelinen noktada İmam Hatip Liselerinin konumu da masaya yatırılıp etraflıca tartışılmalıdır. Kabul edelim ki, Modern Laik seküler kimlik taraftarları ile muhafazakar dindar kitleler ve bu kitlelerin politik temsilcileri arasında yaşanan güvensizlik hiçbir konuyu sağlıklı tartışmaya imkan tanımamaktadır. atip LiseleriLiLL

Laik seküler ulusalcı kitlenin din eğitimi karşısındaki olumsuz ve reddedici tutumu, muhafazakar dindar kitleleri din eğitimini içeriğini ve sorunlarını tartışmadan kabule itmektedir.

Türkiye’de bir önemli sorun da eğitim ile öğretimin karıştırılmasıdır. Bu nedenle eğitim soru sayısına indirgenmiş gözüküyor. Üniversite seçme sınavındaki sorulara verilen cevaplarla eğitimin kalitesi arasında doğrudan bir korelasyon yoktur. Öğretim ile ilgilidir bu durum.

Bir dahaki sınav da soru içeriğini basitleştirerek her branşın doğru sayısını artırmak mümkün. Ancak yapılan soru sayısını artırmakla eğitim seviyesi ve kalitesi artmış olmaz. Bu bir eleme sınavıdır soruları kolay yaparsınız 110 soru yapan kazanır; zor yaparsınız 50 soru yapan kazanır. Bu öğretimle ilgilidir. İşin vahim yönü eğitimle ilgilidir ve kimse onunla ilgilenmiyor. Hatta yıllarını öğretmen olarak geçiren biri bile, yapılan soru sayısının azlığını " eğitim çöktü" diye değerlendiriyor. Çöken öğretimdir bu durumda. Bu çok önemli değildir. Soru içeriği ile ilgilidir. Asıl vahamet öğrencilerin eğitim konusundaki yetersizliğidir. Yani ahlak, sorumluluk, yardım, duyarlılık konusundaki sorunlar.
Öğretmenin bile eğitim derken fizik sorularının çözüm oranını anladığı bir ortamda yaşıyoruz. Eğitimin içeriğinin davranışla(ahlakla) ilgili olduğunu düşünmeyen öğretmenlerden eğitim vermesini istiyoruz.

Soru açık; Türkiye’nin tarihsel hafızasını Mehmet Akif mi yoksa Reşit Galip mi temsil ediyor? "Unutarak ulus, hatırlanarak millet olunur" der Mustafa Özel. Şimdi anlıyor musunuz, Cumhuriyet modernleşmesinin din, dil, tarih ve kültür politikalarının tarihe ve dini, kültürel değerlere karşı neden bu kadar kıyıcı olduğunu. Türkiye, kendisine devlet eliyle unutturulmak isteneni unutmaya direndi. Ulus olmayı değil, millet olmayı seçti. Zaten Türk modernleşmesi milletten ulusa geçmeyi hedefleyen bir proje idi. Ne diyordu Yahya Kemal Betyatlı: " İstikbal köklerdedir. Yahya Kemal'in istikbal olarak gördüğü kök, Cumhuriyet modernleşmeci elitlerinin gözünde atılması, unutulması gereken bir yüktü.

Öyle görülüyor ki, "Türkiye nedir?" Sorusuna dün verilecek ortak bir yanıtınız yoktu, bugün de yok. Bu yüzden diğerinin iktidarını ihanet olarak görüyoruz. Bu durum, Muhafazakar dindar, Milliyetçi, İslamcı, Sol, Kemalist Türkiye tasavvurlarının köklü  farklılığına işaret ediyor.

Türkiye’nin eğitim sorunu da dahil yaşadığı tüm sorunların altında Cumhuriyet modernleşmesinden beri yaşanan bölünmenin yarattığı güvensizlik var. Bu güvensizlik yeni bir toplumsal sözleşme temelinde aşılmadan eğitim konusunda yapılabilecek fazla bir şey yok.