YUMRUĞU SIKILI ELİ CEBİNDE DURMAK

var / varlık olmak ne acayip bir şey.
tam da o an'da varsan, varlıksın...
geçmişin hatırası,
geleceğin,
hayalleri arasında,
çok zaman kayıptır insan.

ölmek mi dedin?
o bizim için kaf dağının arkasında.

varlığı kendinde olmayan,
her şeyin an be an çürürken,
ve içinde taşıyıp durduğumuz,
verilecek bir nefes kadar yakınken,

ölüm,
bir başkasının yitiğidir...

yakıştırmaz kendine insan.
sanki söz almış da,
çok sonralar gelecektir ona.

bu hoyrat anlayıştan olsa gerek,
yaşanması gereken ne kadar güzellikler,
an'da ne kadar işlenmesi gereken hayr varsa,
yapmamız gereken, olmamız gereken, vermemiz gereken, dağ gibi durmamız gereken ne varsa
ötelenir hiç yaşanmayacak hayatlara...

hani şahit olduğumuz bir fukaralık olur
veya
bir dost bir şey ister imkanımız dahilinde
ve o ara işini görüvermektir esas olan
sonra
yakın olanın birinin cenazesinde o gün bulunmak, bir ihtiyacını gidermek vardır.
ne bileyim
davet edildiğin düğünde mutluluğu paylaşmak gerekir ya!
sonra
elimizdeki oyuncak olanı ve başımızı döndüren neyimiz varsa
bir nefeslik olsa da
öylece bırakıp düşüp yollara
uzaklara gitmek gelir ya insanın aklına…
 
öyle işte bilirsiniz
sonraları
ah! dersiniz
niye ortada değildim, niye gitmedim niye yapmadım
niye vermedim ki
dediğimiz şeylerden bahsediyorum...

şubat günlerinde hesapların karıştığı zamanlarda
renksiz tarafsız olan yerde durmak  gibi,
bir temmuz gecesi
korkudan evde kalmak varya…
3 maymun olmak mı diyorlardı?

ey dost;
ben işlediğimiz irili ufaklı taşkınlıklardan, yanlışlardan, günahlardan bahsetmiyorum.
günahtır ve kabul edilecek kapıda durursan tövbesi vardır

insanın yanlış yaptıkları işler kadar,
hatta daha önemli olan şey
gücü yettiği halde
yapmadıkları küçük küçük yaşanası güzel işlerdir hayatında etkili olan.
mazeretlerimiz
yumruğu sıkılı eli cebinde adam kadar hazırlıklıdır
atlarız an’da yaşanılacak onca güzellikleri.
ve onlar varya
ertelenen güzel şeyler diyorum  
eksik kalan hayatlarımızdır ve
bir hatıra bir acı olarak bir yerlerde hep asılı kalır...
peki söyle dost Allah aşkına;
ertelenen yaşanacak onca güzel olan şeyi için
hangi kapıda beklenecek
var mıdır ki sende bilgisi...

bir de
ah!
yanından hızlıca geçip görmezden gelinen
keşke bile diyecek farkındalığı olmayan
sayısız yaşanacak hayatlar varya!
onları hiç sormayın...
bildiniz siz

hayat  ey dost.
hayat işte…
doğumla ölüm arasına sıkışan an' dan bahsederim.

varlığın vakte ayarlı, bilir misin?
evet, vakti kaybeden,
varlığını kaybeder...

varlık/var olma,
an'da olmakla mümkün.

ey yolcu,

yoldan çıkan,
veya şöyle mi desek
yolda duran,
hani kala kalır ya insan,
yolda olduğunu unutan diyorum,
farketmeyen, inkar eden, oyalanan işte

kim varsa yolcu olduğunu bilmeyen
yolun getirdiğinden/bitirdiğinden habersizdir.
eller boş, gönüller çoraktır.
hali hüsrandır...

ey yolcu

bereket, biriktirmektir.
biriktirmek için azığını,
yola düşmek gerek.

"takva azığı senin için daha hayırlıdır,"
bir bilsen.

vakit varken sar kendini, 'sarp yokuşlara'
topla eteğine başakları an be an
tam zamanıdır.

birde sabırlı ol

bire on ve daha fazla verecek zaman
yakındır.
 
'aynel yakin'
ne mi?

o gün mürekkeplerin bittiği,
kalemlerin kırıldığı,
defterlerin dürüldüğü
zor bir gündür...

ey yolcu,

varlığın

derlediğin başaklar  buğdaya durduğunda,

yani şahitliğinde saklıdır...

ürünün bereketli olsun.