'kalmak' verilen ömrü benzer olana tüketmektir

mıknatısı bilirsiniz 
şu yakınlarda ki metali kendine çeken, 
çektiği metalin yakınlığı arttıkça 
çekme gücü artan,
sonra şak diye çekilenin üzerine yapışıp kaldığı 
malzemeden bahsediyorum 

malzeme bilgisi deyip geçmeyin, valla! 
yaşanan hayatla öyle çok benzerlikleri var ki… 

sahi dost 
hangi gücün çekim alanlarında geziniriz,
hele bi söyleyin. 
dünya ile insan arasındaki ilişki 
sanki mıknatıs metal arasındaki ilişkiyle 
bire bir benzer. 

insanın dünya ve onun sunduklarını olan arzusu ve meyli ne kadar çoksa 
yani gözü kulağı işte dönmüşse  
kişinin dünyaya olan güçlü arzuları 
dünyanın çekim gücünü artırır. 
hatta bazıları işi abartır 
dünyaperest olur ki dünyaya adeta yapışıp kalır ah ki ah! 

hayır hayır dost ben insan mayasını yok saymıyorum, 
nefsin isteklerini de yok saymıyorum. 
öylesi yani nefsin gerçeğini yok saymak çok daha riskli ve tehlikelidir 
din 
onun için insanın bu gerçeğine göre teklif vermiş ve karşılığını istemiştir 
dilim dönse de anlatabilsem derdimi;

bismillah!
dost abartı abartıdır. 
nefsin arzularını helalden tatmin etmek meselemizi çözmüyor. 
bunu yaşam gayesi haline dönüştürmemek çok önemli diye düşünüyorum. 
yemeyi, içmeyi, giyinmeyi, barınmayı, gezmeyi, eğlenmeyi, şehveti 
hayatın merkezine koyan, ve onlara ulaşmak için istikamet belirlemekten bahsediyorum. 
onun için 
sadece imkanları olanların meselesi değil dediğim 
imkansızlık içinde bile yüzü, gönlü benzer dünyanın süsüne ve buna sahip olmaya dönen kişinin hali
varlıklı kişiyle aynı çekim gücü içinde dönmekten başka bir şey değildir. 
hatta böylesi imkansızlık nedeniyle mahrumiyet yaşayanların durumu 
tatminsizlikleri nedeniyle çok daha dramatik olabiliyor. 

dünyanın, mıknatıs gibi çekim alanından uzaklaşmak bizim elimizde. 
müslüman için helal zaten helal olacak 
ama aynı zamanda 
sade bir hayatı, gösterişsiz bir yolu tercih etmek dindarlık için olmazsa olmazdır. 
bunun için de öncelikli olarak 
böylesi bir ruh dünyası inşa etmek gibi bir derdi olmalı insanın. 

yaşanan içinde olduğumuz ay, 
oruç günleri de bunun için tam da iyi bir fırsattır. 

günlük ezbere düşen döngüyü kırmak,
ortasına düştüğümüz ve adeta boğulduğumuz sufli değerlerin içinden çıkmak, uzaklaşmak oruçla mümkün. 

aç kalmak değil benim dediğim 
uzaklaşmak, ayrı düşmektir oruç… 
yani dünyanın çekim alanından oruçla uzağa çekilmek eşsiz kazanımlar verebilir bize. 

haydi bir de üzerine kendi tecrübemi paylaşayım;

sadece bedenin arzularından kopmak, ayrılmak, uzaklaştırmak değil, 
aynı zamanda gönlümüze düşen ve 
yer edenden de ayrılmayı bilmeli. 
en azından mübarek ayda 
şu oruçlu günlerde
geçmiş benzer günlük hayatın devamını bırakacak bir yol bulmak için aranmak gerekir diyorum. 
hayatın günlük belli rutinini terk etmekten bahsediyorum. 

bunun için ne yapmalı diyorsanız eğer;

mesela ben her ramazanda yola düşerim.
uzun yola, çok uzun...
yol ayrılıktır çünkü, uzaklaşmaktır 
bunun için 
gönle sevgisi içirilmiş olan ne varsa geride bırakarak, uzaklara gitmek, yol izin verdiği yere kadar hem de. 
yar, evlat, torun, kötüye gitmesinden korktuğumuz işlerimizi 
bilirsiniz işte, arkanızda bırakarak
sınırlar aşarak uzaklara gitmek 
4 / 5 bin km yola arabayla çıkmak ayrı bir tecrübe kazandırır insana...

dost valla 
dilini bilmediğiniz yerlerde neresi denk gelmişse 
göğü, yıldızları, toprağı, farklı olan 
renkleri, dilleri, kültürleri değişik insanların yaşadığı bir arzda 
iftar açmak 
mesela sabaha doğru arabanızı uygun gördüğünüz yere çekip 
ayak üstü çayı demleyip yudumlamak 
sahura niyet etmek 
namazı kılıp arkasından yeni bir güne direksiyon sallamak 
uzaklaşmak, binlerce km gitmek üzerinize çöreklenmiş ne varsa attığımız,
hafiflediğimiz anlar oluyor. 

yükseltilen kumdan kalelerimiz
ve çok kıymetli olan ne varsa gönlümüzde 
bir de gündelik telaşlarımızın işte
uzaklaşınca inanın adamın gönlünde 
gerçek değerini buluyor. 

gitmek, çıkmak gerekiyor 
onu derim 
kalmak verilen ömrü benzer olana tüketmektir.

imkanım yok diyenlere diyeceğim;
hele bi isteyin, ama gönülden 
ne fırsatlar çıkar o zaman. kim bilir. 

bir de imkanı olanların 
çok zaman oluşturduğumuz konforu terk etmenin korkusu sarar yürekleri. 
çıkamaz, terk edemeyiz işte 
ellerimizle yükselttiğimiz güvenlikli zindanlarda kalmak daha sevimli gelir. Ah! 

meczup söylenir 

sahibi yani efendisi olduğumuzu sandığımız  
ne varsa 
tüm biriktirdiklerimizin çekim gücü
bizi kölesi yapar da bilmeyiz işte 

oruç 
ayrılmak, uzak durmaktır 
uzaklaşmak ise cesaret ve 
irade işidir. 

der ve susar 

hakkari üzeri iran, türkmenistan, özbekistan, ve yol izin verirse etraf ülkeler için arabayla hanımla yollardayım.
5 bin km fena bir uzaklık değil... 
rabbim yolu açarsa
çünkü biz sadece dileriz ve yönümüzü döneriz. 
güç ve kudret Allah'ındır. 
yolun sahibi odur...
bizimkilere, 
bir de yolu kesilen okura 
ramazan'da çıkılan yolu anlatabilirim.  
belki...
duanızı beklerim…