Haydi kadınlar eve

İbrahim Bey,
Pisikolog Doktor ve Aile danışmandır.
dikkat ederseniz bey diyoruz. sıradan biri olsaydı eğer,
amca, abi, usta, hoca olurdu. böyle işte.
dindar adamdır Doktor Bey.
sıra dışı biri, tam da öyle inanın.
isminin başına ünvanı çakmayan
ama işinin iyilerindendir.
doktorlar, avukatlar pek sever isimlerinin başına Dr / Av koymayı.
ben Doktor falan diye başlarlar ya yazmaya tanıtmaya, konuşmaya.
reklam olsun, çevre olur diye mi yaparlar bilinmez.
biraz da, hopp arkadaş biz sıradan biri değiliz
‘’YKS’’de yüzde birliğe giren o seçkin çocuklar var ya işte onlardanız demek isterler belki de.
öyledir  bu işler.
‘’ye kürküm ye’’ Nasreddin hoca sen çok yaşa.

İbrahim Doktorun evlenmeye hazır oğlu var, Yunus ...
tanısanız seversiniz, çok yiğit bir delikanlı.
evlilik zamanı geliyor.
okul bitirme dönemine girmiş,
evlendirmeyi geciktirmek
istemiyor, babası.
yaş 23 işte.
İbrahim Baba, etrafı görünce, dinleyince,
ileri yaşlara sarkan evlilikleri ve
problemleri,
bir de ortamı durumu biliyorsunuz,
canını sıkıyor işte.

gece olmuştu, uyuyordu  ev hanesi,
İbrahim Bey, oğlunun odasına geçti.
Ankara’dan ara sınavlar sonrası tatil için gelmişti Yunus.
odasına gerince burnuna kesif bir sigara kokusu geldi.
elinde okuduğu Alev Hanım'ın son kitabı
"Fesuphanallah" vardı.
baba, oğlan müslümanlardandı ama bu oğlanlar niye sigara içerlerdi ki.
vıdı vıdı yapmak istemedi.
derdi başkaydı Doktorun.

Selam verdi,
koltuğa oturdu, karşısındaki kanepeye ilişti
Yunus.

evlat dedi,
evlat.
şöyle bir iç geçirdi.
önüne hergün gelen, danışan, hastalar dostlar gibi olmadığını anladı birden.
nerden başlasa ki güzel anlatsaydı şu işi.

Yunus'um dedi;

kader ne enterasan bir şey.
örer durur ağlarını
ve çok zaman insan öyle zayıf ve biçaredir ki.
olacak olur ve sen o ara unutursun,
unutman gerekeni.
kader galip gelir..
bir de oğul; çok zaman azgın bir nehir üzerinde
sürüklenen  çer çöp misalidir hayatımız.
alır götürür, savurur diyar diyar seni,
rüzgar önünde ipi kopmuş uçurtma misali.

bizimle ilgili olan kısmı,  yani kararlarımız, irademiz diyorsan eğer,
öyle değersiz bir şey ki hayatın gücü karşısında.

ilginçtir,
bize düşen sanki niyetlerimiz, dualarımız
bir de Oğul,
yöne dönme var ya ,off ki of
öyle kıymetli ki. istikamet alma işte.
istikamet sahibi olmak.
her halükarda yönünü haktan, doğrudan yana çevirme telaşı var ya!.
odur işte Rabbi'nin katında seni gözde yapan.

biz gözdeyiz bilirsin, değil mi?
gözde olan, gözünü ayırmamalı onun yolundan, yönünden.

tebessüm etti Doktor, Yunus'da etti.
giremedi ya konuya ondan işte.

çok dua et Yunus'um dedi. çok dua gerekir.
inan edebileceğin en has dualara dur,
değer dedi, İbrahim Baba.
sonra, yönünü ona razı etmek için dön,
sanki bizimle ilgili olan kısım var ya,
ha, işte tam da dediğim bu işte

sonra,
bodoslama girdi konuya
baktı olmayacak,

insanın hayatta en önemli kavşagı evlilliktir, bilir misin?

bilmezsin! nerden bileceksin ki! dedi.

evlat,
eş olan eşitimiz değildir.
bir yarımızdır.
Allah kahretsin dedi ve küfretti, doktor.
başını salladı tövbe dedi, dil alışkanlığı işte.
Oğul;
kadını erkeğe eşit ettiler,
dayanılmaz yüklerin altına soktular,
evini dar edip sokaklara taşırdılar ve dahası,
erkeği buna ikna edip kasının gücünü erittiler,
kadim görevlerini unuttu erkek ,
kadınıyla birlikte rızk aramanın telaşına düşürdüler.

Ey güzel Yunus'um,

eve var ya eve, kadının kokusu
sinmeli be, sinmeli işte.
sabahın köründe, koştur koştur,
bebeğini, büyük anneye veya kreşe koyan,
koyarken ciğerleri sökülen anadır O,
bilir misin?
gün boyu sokaklar da bedeninin kaslarının ve duygularının çok üstünde
yüklerinin altına giren yine O kadındır.
akşam eve dönüşte evi tekrar nasıl ısıtırım,
nasıl aş bişiririm diye düşünen evin hanımı, yine O.
gün boyu görmediği çocukları nasıl bağrıma basar da
yüreginin sevgisini akıtırım diye düşünen bir duvarı yıkık olan
Anadır be Oğul.

bir de onca telaşın arasında Bey’in gönlünü etmek var ya!.

sonra,
maaşını alır ve çok zaman parasını bile göremez ya.
kart Bey'dedir çünkü.

böyle, valla böyle.

Ah ki Ah!..
Yunus ne güzel delikanlı.
valla. insan bakmaya kıyamaz ya,
öyle işte.
tebessüm eder ve
‘’Babacığım’’ der, hep babasına öyle hitap eder,
yumuşak bir ses tonuyla espiri yapar gibi
bir hakikati mırıldanır;

"sen tuzu  kuru olanlardansın" biliyorsun değil mi Baba?
taze çıkan bıyıklarının altında gülerken.

ne yapayım Oğul, dedi.
kader dedik ya.
Allah dilediğini geniş rızıklandırır.
kimilerini de kısar işte.
çok seçkin, çok akıllı, çok çalışkandık
onun için rızkı geniş olduk demek var ya
firavun / karunlaşmaktır bilir misin?
kibir işte.

Rızık işi ne acayip bir şey, anlamadım gitti be oğul.
anlayan da yok bilesin.
ama bilinen bir şey var,
Aziz olan Allah, rızka kefilim diyor.
insanlar, kefil olan kısıma şüpheci,
imanınıza kefil değilim, koruyun, gözetin dediği halde
insan bu kısma hoyrat oluyor ya...

Ha! ne diyordum;
Yunus'um,
eve, yani dört duvar arasına,
renk, koku, umut, sevda ne varsa veren valla kadındır.
hani, uzun süre boş kalan evlere
girdiğinde o soğukluğu hissedersin yaşanmışlık yoktur,
ha! işte tam da onu söylüyorum.

evlere kadının kokusu sinmeli be Oğul.
takıp takıştırmalı işte evin her bir köşesine bir şeyler,
bir duvara elinin emeği tabloyu, ne bileyim işte,
gözünün nuru işlemeli bir yastık koymalı şöyle kenar köşeye,
sonra antreye bir vazo çiçek güzel gider herhalde.
lavoba üzerine, denizden toplanan kabuklar, kokulu mumlara eşlik eder.
sonra
gün boyu söylediği
ilahiler, gurbet türküleri, mırıldanmalar sinmeli duvarlara sımsıcak.
çocukların sıcaklığı, bağrışları, gülüşmeleri,
kavgaları dolmalı evlere.
akşam Bey eve gelince en güzel gülüşü ve edasıyla
‘’hoş geldin Yunusummm!’’ derken,
almalı elinden sıcak somunları.

Yunus gülüyordu.
dişlerini göstercek kadar hem de.
coştun yine Babacığım, dedi.

İbrahim Baba  
yutkundu, boğazını temizledi ve:

Oğul tuzu kuru olmak var da,
bir de ‘’kuru tuzu ıslatanlar’’ var be.

Yunus merakla doğruldu ve ;
"o nasıl olur ki Baba" dedi,
"Diderot Etkisi" evlat, bunu sonra anlatırım.
daha iyi semtte oturma,
daha büyük evde kiracı olma,
daha modelli bir araba sahibi olma,
telefonun en akıllısını alma,
evin bütün eşyaları biraz daha kaliteli ve modaya uygun olsun,
giysiler hadi biz önemli değil ama  
çocukların boynu bükülmemeli marka olmalı,
diye başlayan bir giriş
yapmıştı ki, Doktor İbrahim,

Yunus, baba tamam anladım bu dediğine göre
‘’tuzun kuru kalması’’ mümkün değil dedi

gül yüzüyle, gülümserken..

hepsinden öte evlat, kadının kariyer, iş meslek sahibi ve okuması,
kişisel her türlü gelişimi
ev hanımlığının önüne geçmemeli.
hele hele ana olmak var ya hiç bir şeye değişilmemeli.
çok zorunlu olan haller olur bilirsin.
dışarda çalışma ve ev dışı uğraşlar olabiliyor,
yetişemiyor insanlar en temel ihtiyaçlarını almaya.
Ama,
tuzu bir an önce kurutmanın yoluna bakıp,
ihtiyaç diye bilinen ‘’kullan at olan’’ ezberleri minimuma düşürüp
ilk fırsatta eve dönebilmeli ve
dönmek için asıl karahgahına
tek derdi olmalı kadının

unutmamalı.
 
anladım Baba dedi, Yunus.
biz ‘’kuru tuzu’’ ıslatmayalım da ,
baksak yavaştan ‘’eksik olan bir yanımıza’’
biraz mahçup ve çoksa sevimli haliyle gülüyorken.

Ey yolcu,

eşler birbirlerinin eşiti değildir.
bunu bil.
bir yarılarıdır.
bir biriyle tamam olurlar.

biyolojisi, aklı, kası, ve daha önemlisi
bütün duygularıyla farklı olan eşler,

sorumlu oldukları kadar hak sahibidir.

ne kadar sorumlu o kadar hak sahibi,
ne kadar hak sahibi o kadar sorumlu.

sorumlu olan sorumluluk alanını terketmemeli

ADİL olan odur.

Ey yolcu,
adaletin terazisini bozma.
her bir taşkınlık sadece yorgunluktur  ve zulümdür.

ah bilsen..