HARMANBİŞ’DİR BU DÜNYA!

Babası, Oğul işleyen bir tezgah var,
geçersin başına, boşver Subaylığı der dururdu.
Yavuz, Subay olmakta kararlıydı.
çocukluk bilirsiniz, severdi askercilik oyunlarını  
hem de Peygamber Ocağıydı işte ..
önce Kuleli lisesi, ardından Harbiye ..
sonra ağır eğitimler ve dağlarda sayısız çatışmalar.
ölüme adım kalan onca kahramanlık hikayeleri,
alınan sayısız teşekkür takdir, madalya..

sonra mı ne olur?
30 yılın mücadelesi, Albay olmayı beklerken, 11 Adamın imzasıyla,
irtica yaftasıyla sokağa bırakılır. savunma dahi alınmadan..
eşi başörtülü, namaz kılan, içkili gecelere katılmayan falan
diye bile not düşmez, bilirsiniz..
Gerekçe Disiplinsizdir...

sivil hayat mı o da ne ki?
Sivil diye bildiği yakın akrabaları vardır bir kaç kişi,
yürümeye  başlayan çocuklar kadar korumasız ve biçare,
her şeye yeniden başlamak  var ya bu yaşta..
Yavuz Komutan sokaklardadır şimdi..

Albaylık rütbesi çakılmamıştı omuzlara ama,
çevresi  için O, Yavuz Albaydır. .
Komutan geldi, Komutan gitti işte..

Akşam  ayağını uzatmış çayını yudumlarken telefon gelir,
Şahin, Yavuz'un çocukluk arkadaşıydı..
40 yıl öncesi, dile kolay..
ortak bir arkadaştan telefonunu almış.
geç vakit aradı.
önce bilemedi Yavuz,
sonra hatırladı ve biraz da mahçup bir edayla, hal, hatırdan sonra
ne diyeceğini bilemez ya insan ..

Şahin’nin babası Alman'cıydı,
ortaokul bitince onları da aldırdı yanına..
Yavuzlarda  sonraları ev satın aldı,
biraz daha uzak bir mahalleye taşındı..
o ayrılış ,o ayrılıştı işte..

Şahin'nin telefondaki sesinde  hüzün vardı.
bir de kelime sonlarını yuvarlıyordu..
sanki biraz da çakır keyf miydi ne,
Yavuz’a öyle geldi birden...

buluşalım dedi.
Ses tonu
görüşmem gerek ihtiyacım var diyor du sanki.
 
çocukluklarının geçtigi,
şehrin hemen kıyısındaki mahallede,
Çay başı Camisinde, öğle vakti buluşmaya karar kıldılar..
Elifba okudukları cami..
özellikle Şahin orasını istedi..

Çocukluk günlerinin geçtigi yere heyecanla,
hani kaybettiginiz bir şey vardır.
kayıptır,  eksik olan, tam da bilemediğiniz işte
Yavuz  bulunurum belki bir şeyler diye  erken vardı
köprünün, çayın hemen yanı başındaki caminin yanına.

gece yağan yağmur, şimdilerde tiseliyordu
Ağaçlar  renk cümbüşüne  dönmüş,
gelecek olanın habercisiydi sanki..
mevsimlerden  sonbahar..
bütün güzeliği ve hüznüyle sarıyordu insanı.
caminin duvar kenarındaki belediye hediyesi banka oturdu.
bir şey arıyor gibi etrafına yavaşca bakmaya başladı Komutan...
ne varsa etrafta gördüğü,
üzerlerine  ülkenin zenginliğinin cilası çekilmiş gibi parlıyordu
yapmacık ve çirkin..

Kerpiçten küçük camilerine, beton sıva yapılmış
akan çay kurumuş, kenar kısımları taştan duvarlarla örülmüş.
Üzerine demir korkuluklar geçirilmiş boydan boya..
çayın iki tarafındaki iğde ağaçları kesilmiş,
daracık toprak yol asfalta dönüşmüş ve genişlemiş..
etraftaki küçük mütavazi evler yerine,
şehrin zenginlerinin  köşkleri,
boy gösterme yarışına girmiş,
şişkin ve bir o kadar tekasür..

Bir büyük pelit  ağacı duruyor çayın kenarında.
koruma altına almış belediye
üzerinde anıt ağaç plakası takılmış

Ah! .. o pelit ağacı. Ah ki dili olsa da konuşsa..
üzerine, sevdanın izini kazımışlardı,
şahid olsun diye,
yengeniz olur yamuk yapmayın denilen,
çok zaman kızın dahi haberi olmadığı
hep uzaktan bakılan,
uykularını bölen sevgilileri vardı..
Ferdi babanın  "susadım çeşmeyi" dinlerken
otlardan sarılan, veya evden gizlice alınan
bahar marka cigaralar çekilirken nefes nefese,
başları nasıl da dönerdi ama..
arabesk filmlerden rol çalınan  çocukluk hallerini  anlatsa işte pelit ağacı..
bir pelit ağacı biliyordu, bir de bir kaç dostun bildiği şeyi
çocukluk sevdaları işte..

Saatler süren koyboyculuk oynar,
vurdum öl!
 "hayır önümde ki dala geldi" diye başlayan
bağrışmaları, ezanlar keserdi çok zaman..
ter içinde kalmış halde,
gıcır gıcır abdestler alınır ,
en has kıyamlara dururlardı omuz omuza..

Birden efkar basar Yavuz'u,
elini gömleğin cebine atar istemsiz,
sonra tebessüm eder. on beş yıl olmuştur  bırakalı ama,
sigaranın dudağında  bıraktığı busenin tadı dün gibi tazedir

"Selamunaleyküm  komutanım" sesiyle irkilir, Yavuz..
hızla ayaga kalkar ve ‘’Şahin’’  der
heyecanla elini attıgında
boş bir çeketin kolu gelir ellerine..
ne diyecegini bilmez ya insan o ara,
gürültüye getirir ve hemen yanına oturtturur Şahini.
bakışırlar.. gözlerden cesaret almak ve
söze bir yerlerden başlamak için susulur ya.
öyle işte..
…..
Almanyadan dönüş yapmış,
yakın zaman olmuş, çocuklar orda kalmış.
gözünü koluna düşürerek
"iş kazası, makinaya kaptırdım" der.
hızlıca söylediği koluyla ilgili sadece odur.
ekler üzerine,
kolun, bir torun Şahin'i bağrına basarken eksikliğini hissediyordum,
kokusu burnumda tüter,
genzimde takılı durur sanki. şurda..

Almanya'da yabancıydık itildik kakıldık,
Türkiye'de Almancı olduk ayrı bir sınıf.
öyle der sigarasını üfürürken..

kırk yıldan sonra ne çok şey birikmiştir konuşacak zan eder insan
ama öyle olmuyor be dostlar..

Kesik kesik konuşmaya devam eder Şahin;

bilemedim komutan der, bilemedim.
Hanım geçen yıl rahmetli oldu. kanserdi..
oglan, kız Almanya’da ,
ben tekrar dönmek istemiyorum çocukların üzerine.
erkek kısmı yanlız kalınca
bir yere sığamıyormuş, öyle derlerdi. doğruymuş..
yalnızım buralarda.
yalnızlık öyle zor ki.

Hacer ölünce içimden bir şeylerin kopup gittiğini farkettim.
sanki bir yarım yok gibi..
çok zaman didişir dururduk ama
bilemiyor  işte insan..
gidecek olan dönüşü olmayan yola düşünce farkediyor..
sevgi değil bu ayrı bir şey.
tutku gibi...
yandığım şey ne biliyor musun komutan;
bir kere dahi söyleyemedik birbirimize,
düşmedi dilimize
seviyorum diyemedim yüzüne karşı.
utandım, erkek adam söylemezdi böyle şeyler diye..
..
Bir nefes daha çekti sigaradan,
burnundan, ağzından dumanlar çıkarken,
biliyor musun Yavuz dedi;
yıllarca gavurun çöpünü, tuvaletini temizledim..
ne güç, ne zor günlerdi.
sonra
ülkeden tanınmış hocalarla birlikte
bizim buralarının  iş adamları  Almanya’yı aşındırdılar;
dillerinde, ülke, vatan, bayrak, din yatırım fabrika diyorlardı..
elimde avucumda ne varsa biriktirdiğimizi peyder pey verdik
Biz onlara gıcır gıcır Mark verdik,
onlar bize kagıt kuponlar bir de dillerinde yeminleri vardı..

Allah var şimdi,
ilk yıllar ciddi kâr da verdiler.
hoşumuza da gitti.
yolun kısa oluşu, peynirin büyük olması var ya
"bu işte bir puştluk var"
dedirtmedi bize o ara..
"üç kağıtcıyla tamahkar çabuk anlaşır derler" ya.

öyle oldu bizimki.

bir de Ağustos depremi vurdu beni,
yatırım için aldığım  iki villayı yıktı Gölcük’te..

söylerken ilginç bir hal aldı yüzü,
yitirilen on yılların birikiminin acısı simasına sanki çökmüştü birden..

elimde şimdi başımı sokacak bir ev ve emekli
maaşı..
ne mal, ne evlat var ne yar kaldı işte..

sonra "Komutan" dedi birden yüksek sesle.
sanki aklına yeni bir şey gelmiş gibi
irkildi Yavuz,.
kalk dedi, bir eliyle sanki sürükleyerek köprünün başına götürdü Yavuzu..
bak şuraya dedi. ne görüyorsun?
baktı Yavuz, ne olduğunu anlamak isterken
betondan bir çay, bomboş, kurumuş ..
göremedi bir şey.

sonra Şahin’nin  yüzünde tuhaf bir hal aldı.
onu gördü.
evet, evet oydu
Şahin’nin  simasına 14 yaşlarındaki mutluluğu  gelmişti
sanki gülüyordu, ve bir o kadar masum ve temizdi.

sustu Komutan,
böyle zamanlarda dost susmayı bilmeli.
susmalı işte.

Şahin  çok derinllerden gelen bir sesle konuşmaya başladı,
şurda derken eliyle işaretledi
tam şurda toplanırdık.
yazın sabahları koşarak,
bostandan, domates, salatalı, üzüm ne varsa yolup gelirdik,
sapanlarımız cebimizde,
dutların altından avladığımız sığırcıkları temizler sonra, bir ateş yakar ziyafet çekerdik.

bir de harmanbiş oynardık tam da şu köprünün ayağında .
hatırladın mı?
çamur karar, yarım kubbe şekli verir üst kısmını sertleştirir,
sonra dört afacan dört tarafından küçük kapılar açardık çamurun..
açılan kapılardan içini boşaltırdık.
kurusun diye çamur kubbeye açtığımız deliklerin içine ateş yakardık.
Sonra
üstten delik açar,
herkez açtığı kapısını çer çöple naylonla sıkıca  kapatır
ve üst delikten su dökmeye başlardık;

HARMANBİŞ
HARMANBİŞ
KELOĞLANIN BAŞI ŞİŞ

tekerlemelerle ve  büyük bir merakla kimin kapısından su sızacak diye bekler dururduk.

hep benim sızardı be komutan...

sonra ceza gelir, yıkılan taraftan yıkılan kapının sahibine çamur yüzüne sıvanırdı,
çocuksu kahkahalar arasında..

hızımızı alamaz emek emek yaptığımız harmanbişi bozar
avuç avuç çamurları atardık birbirimize.
sonra dünyalar umurunda olmadan
akan çayın serin sularında çimerdik..

birden duygulandı.  
sigara çekerken içine aynı anda elinin tersiyle kirpiklere düşen yaşları sildi. ..
ağlamamak için dişlerini sıkıyordu Şahin.

yutkundu..
derin bir nefes daha çekti sigaradan,

sonra bellil belirsiz bir şeyler mırındandı.

Komutanın duyduğu;

Ah .!
DÜNYA HARMANBİŞ OYUNUNDAN İBARETMİŞ..

işte orda, tam da orda,
Komutan da koptu..
kocaman adamlar çocuklar gibi sarıldı
ve ….

Ey yolcu..

ne denir şimdi..
sen söyle.
nefesim kalmadı.

harmanbiş oyunudur hayatımız.
her yaş her dönem oynar dururuz.
yükselttiğimiz ne varsa bozulacak olan odur işte.
kimbilir, bir sabah iade edilmez ya emanet olan

Ya da

On aylık kızıl develerin başı boş bırakıldığı
gün
 var ya! işte ogün

adeta bir  harmanbiş olan dünyanın
bütün muhkem tutulan kapılarının  su sızdırdığı ve  yıkıldığı andır..

Ah!
Bir bilsen..