devenin derdine düşmek!

200 devesinin derdine düşmüştü...
‘ben bana ait olanın koruyucusuyum
“kabenin sahibi allah'tır, o da kendisine ait olanı korusun” diyerek
kabeyi yıkmaya gelen ebrehe’den
develerini ister.
hz peygamberin büyük dedesi abdulmuttalib
deve sürüsünü almak için komutan’dan ricacı olurken
kabe umurunda değildi. “develerimi ver arkadaş” diyordu!
abdulmuttalibin görüntüsünden etkilenen
fil sahibi ebrehe bile şaşırmış,
“ben kutsal olan bildiğinizi yıkmaya geldim
sen develerinin derdindesin" derken ayıplamıştı muhatabını..
bildiniz değil mi?
fil vakasından bahsediyorum...
o zaman şöyle diyelim;
muhasara altında kalan
3 yıl hiç dışarıdan yardım gelmediği için zor şartlarda savaşan,
çekirge yiyerek açlık bastıran
“medine'yi ingilizlere teslim eden komutan olmam,
tarihe ismimi kara bir leke olarak yazdırmam”
diyen ve direnen
bu sıra
kutsal emanetleri istanbula taşıtan
fahrettin paşa’dan da konuşsak mesela…
mesela
okula giden ve uykusu bölünecek ve
eğitimi yara alacak diye
sabahları namaza çocuklarını kaldırmayan,
okulda zorlanır diye ramazan orucu tutturmayan, gece sahura uyandırmayan
“onlara kıyamam" işte diyen
anne babalardan da bahsetsek biraz…
öyle deyince
aklıma düştü birden;
müşrikler ekinlerin bir kısmını allah'a,
bir kısmını kendilerine ayırıyorlardı. sonra o yıl iyi mahsul olmamışsa eğer
allah zengin deyip verdikleri sözden cayar, allah için adadıklarını kendi mallarına katar sözlerini unutur, yerlermiş...
aziz olan kitabın ifadesiyle, bakıverin…
ne mi derim;
önceliklerimizden bahsediyorum dost,
önceliklerimiz…
adamı
adam gibi adam yapan ve diğerlerinden ayıran
en önemli kriter
öncelikleriyle belli olur...
bakmayın işte
esasında insanlar ettikleri yeminler kadar meşgul falan değillerdir.
"çok meşgulüm abi valla bakamadım"
yalan!
sadece kişinin öncelikleri vardır ve o ara
sıra sana gelmez… o kadar
seçeneklerden sadece biri olmak arka sıraya doğru atılabilecek olmaktır dost
onu derim... öncelik yani…
hayır hayır, derdim kimseyi kötü etmek değil, inanın.
sadece, kişinin malından gereken payı
hakkı olan fukaraya gücü nispetinde vermiyorsa
sahi verilmeyen pay hangi öncelikli! yerde harcanıyor ona bakmalı diyorum.
modelli bir araba, uzatılan bir tatil,
değiştirilmesi elzem olmuş diye inandığımız
ev döşemeleri falan işte bildiniz...
öncelikli olana yani!
bu çok karışık bilinmez bir şey değil ki.
kılınmayan, vakti geçirilen bir rekat namazın önüne geçen ne olabilir ki...
hangi meşguliyet.. evet!
bana bir tane öncelik söyleyin ki kılınmayan namaz önüne geçsin
yok işte…
"katından kurtarıcılar gönder" diye dualar eden mazlum bir topluluğa
sıradan bir yardım bile esirgeniyorsa,
söyleyin allah aşkına!
hangi öncelik
adamı kör ve sağır yapabiliyor.
önceliğini
kendi nefsine göre sıraya koyan ve
“caiz değil mi kardeşim?" diyenlere sözüm olmaz.
benim söylediğim şey
fıkhın sınırlarında gezen ve
yapacak edeceklerine mazaret bulup öncelik verecek bir akıl değil.
“bundan başkasını ne eksik ne de fazla yapmam ey muhammed" diyen
bedeviyi hatırladınız değil mi?
bedevi duruşunu taklit eden kalabalıklara da benim sözüm yok...
ben takva diyorum!
ona gözünü dikmiş,
“sarp bir yokuşu" tırmanmaya kendini adamış kişinin önceliğinden söz ediyorum.
O zaman, haydi şu önceliklerimizi yukarıdan aşağıya bi yazalım mı dost?
allah ve resulü…
sonra
bu kadar işte…
mal ve evlatlarla
makam ve mevkiyle, şöhret ve şanla
sınanacak olanın
önceliği
allah ve resulü’nün önüne geçiyor mu,
siz ona bakın…
ölçü belli…
ey yolcu
müslümanın
önceliği
kendinin
belirlemediği bir sıradır ve
inanın hoyratlığı
sadece kayıptır.. .
“öncelikler”
konuşulmaya değer bir konu sanki!
yalanı dolanı olmaz
ortalıkta saçılmış durur ya! onun için...
sonra
belki...
not; yazılarımın, dilediğiniz kısmı dahil, dilediğiniz şekilde dostlarınıza ikram etmeye açıktır.
Yorumlar
0