Nasıl Bir Türkiye İstiyorum

Güneş dürüldüğünde dünya hallaç pamuğu gibi atıldığında, her şeyin biteceğini biliyorum.

Zaman yürürken gün akarken, hayata hâkim yanlışlar, kötülükler, ve adaletsizliklerin gölgesinde; yaşananların alışkanlık, alışkanlıkların hayat tarzı, hayat tarzının inanç haline geldiği bir dünyada işimizin zor olduğunu da biliyorum.

Ama hakikate kör, sağır ve dilsiz olmanın bedelinin daha büyük olduğunu da biliyorum.

İnsanın kendini  başıboş hissettiği, küçüldüğü, anlam çizgilerinin silinmeye yüz tuttuğu; zamanını nasıl öldüreceğini bilemeyen sürüler gibi oyun alanlarına sürüldüğü bir vasatta; akışın dışına çıkarak, nasıl bir dünya/nasıl bir Türkiye istediğimi dile getirmek istiyorum:

Önce, kelime ve kavramlarını aslına uygun hale getirme azmiyle yola çıkan bir Türkiye…

İnanca baskı yapılmayan, beşeri sistemler dayatılmayan, hayatın anlamı Yüce Yaratıcı ekseninde şekillenen bir Türkiye…

İmanını adanmışlığını ruhunu, aklıyla bütünleştirmiş bir Türkiye…

Koparıldığı geçmişine sağlıklı akıl yürütmelerle köprüler kuran, salt inkâr ve yüceltme duygularının ötesine geçerek yüzleşebilen bir Türkiye…

Mağlubiyet psikolojisi sapmalarıyla, madde medeniyetinin teknolojik ve ideolojik koçbaşı Batı’ya tanrısal nitelikler yüklemenin yanlışlığını, Batıyı yok saymanın da ufuksuzluk olacağını görmüş bir Türkiye…

Dostlarını düşmanlarını ayırt edebilen bir Türkiye…

Anadolu toplumunun mayası, hamuru, ekmeği; merhameti, insanlığı, birliği ve dirliği olan aziz İslâm’ın yerelliğe ve geçmiş iktidar savaşlarına kurban edilmiş diriltici çağrısına, samimiyetle dönme çabasına girmiş bir Türkiye…

Kötülenmiş, yok sayılmış ümmet bilincinin yol göstericiliğinde, hukuk devleti olmayı sonuna kadar hedeflemiş bir Türkiye…

Kutsanmış devlet algısından uzaklaşmış, eleştiriden asla rahatsız olmayan, muhalifini yok etmeye çalışmayan, değiştirilemez maddeler ilân ederek kendini dondurmayan, yanlışını kabul eden bir devlet aklı tesis etmeye çalışan, insanı merkeze alan bir Türkiye…

Hukuku egemen kılmanın zafiyet gibi algılanmadığı; adaletin devletin temeli olduğu; güç zehirlenmesinin, iktidar kibrinin engellenmesinin erdem olarak görüldüğü bir Türkiye…

İlke ve kuralların sahip olunan güce göre çiğnenmediği bir Türkiye…

Yalan söylemenin, aldatmanın, dalkavukluğun, çıkarcılığın ayıplandığı, asla meşru görülmediği bir Türkiye…

İnançlarını, ahlâkla davranış bütünlüğüyle sağlamlaştırmış fertleri, varoluşumuza uygun değerler üreten  toplumu olan bir Türkiye…

‘Hırsız var’ diye bağıranın, hırsızlık sırası beklemediği bir Türkiye…

Rüşvet verenin ve alanın olmadığı bir Türkiye…

‘Allah’a fakirlerin ihtiyacı var’ diyen azgın, kibirli , inançsız zenginlerin olmadığı bir Türkiye…

İmkânları oranında günah işlemekten kaçınmayan, ahlakî çürümeyi besleyen insanların olmadığı bir Türkiye.

‘Çıplaklık kültürü ve kültürel çıplaklığı’ hayat tarzı haline getirmekten vazgeçen insanların olduğu bir Türkiye…

İçkiyi, kumarı, zinayı, özgürlük olarak gören; namazla rüşveti, oruçla fuhuşu yan yana getirmekten utanmayan insan müsveddelerinin olmadığı bir Türkiye…

Gündüz, resmî görevlilerin; gece, örgütlerin, mafya babalarının haraca bağlamasına izin verilmeyen bir Türkiye.

Güçlünün değil haklının üstün olduğu bir Türkiye…

Laik ve din baronlarının sömürü çarkından kurtulmuş bir Türkiye…

Sadakatten önce dürüstlük esas alınarak görevlendirme yapılan bir Türkiye…

Bencilliği, hızı, hazzı, dünyeviliği besleyen; ruhu buzullaştıran, merhamet duygularını öldüren; inanç ve kültür kodlarımıza tamamen yabancılaştıran âdabımuâşeret kurallarıyla terbiye edilen nesiller yetiştiren eğitim sistemini değiştiren bir Türkiye…

Yabancı dille eğitim garabetinden kurtularak kültürel sömürge olmaktan uzaklaşan, en kapasiteli çocuklarını sosyal bilimlere yönlendiren bir Türkiye.

Uçaklarda, metrolarda İngilizce anons yapmaktan kurtulmuş bir Türkiye…

Aile kurumuna saldırıların bittiği, zinanın suç sayıldığı, eşcinselliğin gayri meşru görüldüğü bir Türkiye…

Hak arayanın ‘güçlü dayılar’ bulmak zorunda kalmadığı bir Türkiye…

Aflar, muafiyetler getirilerek her kuralın çiğnenir hale getirilmesinden uzaklaşmış bir Türkiye.

Batı ülkelerinde trafik kurallarına harfiyen uyarken, ülkeye döndüğünde canavar kesilen insanların olmadığı bir Türkiye…

Şehirleri ranta dayalı düzenlemelerle mahvedilmiş olmaktan kurtarılmış bir Türkiye…

‘Bal tutan parmağını yalar, gemisini yürüten kaptan, ye kürküm ye, kaz gelecek yerden tavuk esirgenmez, benim memurum işini bilir, sen benim kim olduğumu biliyor musun’ vb. deyimlerin yaşama imkânı bulamadığı bir Türkiye…

Tarih, nice devlet ve toplumların çöplüğüdür. Hiçbir güç ve makam kalıcı değildir. Geleceğimiz duruşumuz, düşüncemiz ve eylemlerimize bağlı değil midir?

28.06.2018, Kardelen/Ankara