KALBİMİN SESLERİ

İnsan kar tanesi

Hayat doğumlarla büyüyen, ölümlerle küçülen kartopu

Sarı sıcakta bir satıcı sesleniyordu dünyaya: ”Sermayesi buz olan adama acıyın!”

Anlamalı, ötelere, dışa bakış, aslında her insanın kendine bakmasını fısıldıyor

Ruhumuzu misafir eden bedenimize dokunmalı, bakmalı aynalarda öz sermayemize

Farkına varmalı, ne başkasına ne kendimize acımaktır isabetli olan

Sormalı, yokken var olmak, varken eksilmek, ruhun semayla bedenin toprakla buluşması ne demektir

“Oyun ve eğlence olsun diye yaratılmayan dünyanın” zorunlu müdavimiyiz

Yüce Yaratıcı’nın sınırsız ince plânında idrak verilmiş yolcuyuz

Yürüyoruz eksilen bedenimizle,

Yeryüzü dağıtılmış rollerin sahnesi sessiz sedasız

Bakalım, binlerce yıl zamanı idrak ettiren Güneşe ve Aya

Bilelim, seçebildiklerimizin değil, verilenlerin kader olduğunu

Her insan gibi yalnızız yeryüzünün orta yerinde

Düşünmeli, her şey gibi anlamlı bütünün parçası olduğumuzu

Zamanı idrak eden insan eksilir, bilirken bilmez olur ve ruhu semaya, bedeni toprağa geri döner

Dünya dönmeye, Güneş ışınlarını göndermeye, Ay geceye gümüşlü parıltılar sunmaya devam   eder.

Döşek yeryüzü, yorgan gökyüzü, kararlı duruşuyla beklerken son saati

Sahici insan kendisini idrak eder zamanın ince kıvrımları arasında her gün

Hissetmeli, algılar ve önyargılarla karar verir insan sevgiye nefrete

İnsan kokutur dünyayı, gülerse birine çoğunlukla beklentisi vardır, kızgınsa ne yapsalar boş

Bu çağın ışıksız, kara delikli, plastik ve çöp dağlı, açlıktan ve tokluktan ölümlerin çöllerinde

İnsanlık onuru için direnmeli, kaybolmamalıyız

Her insandan her şeyi beklemeye ayarlı olmalı kalbimiz; umutlarımız içimize gömülü, umuşlarımız semaya dönük olmalı

Kime dayanacağımızı iyi bilmeliyiz

Firavun’un ölüsünü kaldırırken bir tapınak görevlisi “İlahımızın Güneşi battı” der.

İbrahim gibi olmalı, batan bir şeyin ilah olamayacağına cidden inanmalıyız

Alıcı çoğunluğun karşısında verici olmanın hazzını yaşamalı

Gülümseme, acıyı bastırma, sevincin uçuşan parıltılarına şahit olmayla gönenmeli

Çoğu unutup gitse de ne gam, asıl borçlu biziz

Kalpleri katı, bencil ve hırslı, inancın ak sütunlarını dikmeyi umursamayan, uzak yakın insanlarla çok kesişir hayatlar

Paylaşmayı bilmezler, iyilikleri hatırlamazlar, dilleri kılıç gibidir

Sahip olma duygusu tüm erdemleri bastırır, benlik fışkırır gözbebeklerinden

Anlamsızlık kabalık ihtiras, sahte insanlık görürüz; kalpte sızı, ellerde ayaklarda bukağı

İyilikler diyet istemese de sahiplerine minnet duymalı;  zaaflarına yanlışlarına takılmamalı, selâm verip, gülümsemeli

Başkalarının günahına bakmak kendinden kaçmaktır; kendimize bakmalı, pişmanlıklarımız hep diri olmalı, nedamet çekmeli

İnsanların acılarına yakın durmak, kördüğümleri çözmek, ruhlara genişlik verecektir

Varlığı, paylaşma adına önemsemeli ve hükmedebileceğimiz zenginliği istemeli

Her insanın kalbe değen bir hikâyesi olmalı!

Kalpsiz, merhametsiz, yıkıcı insan müsveddelerinin diktiği kötülük abideleri sarmışken yeryüzünü

İyilik çiçeklerini büyütmeli, semaya yükselecek sevgi, kardeşlik ve dostluk  katarları dizmeli

Yaratıcının İblis karşısında tercih ettiği insan, tercihin ağır sorumluluğunu yerine getirmeli

Şanı yüce Allah’a bakacak yüzümüz olmalı

Beşer olmaktan insan olmaya yürümeyi göze alan, sonsuzluğun kapılarına yol bulacaktır.

26.11.2018, Kardelen / Ankara